يادم باشد كه از داشتنت خوشحالم

در آينه به موهاي سرم نگاه مي كنم. از كي تا به حال سرم شوره مي زند؟ خوب نگاهش مي كنم. شوره نيست.سماق است. سر صبحانه براي اينكه سينا را ثابت نگه دارم ، يكي دو بسته كوچك سماق پخش كردم روي ميز كه روي آنها نقاشي كند. بعد احتمالا دست سماقي را زده است به كله من. خنده ام مي گيرد.سرم را مي تكانم.
***
ديروز از كلاس كه برگشتم مدتها به حرفهايي كه شنيده بودم فكر مي كردم. مي دانم كه خيلي وقتها از داشتن سينا خوشحال بوده و هستم. اما وقتهايي هم بوده است كه فراموشم شده است كه داشتن بچه تا چه حد لذت بخش است. وقتهايي بوده كه به بچه ام به چشم مساله اي نگاه كرده ام كه بايد حل شود. گاهي بوده است كه فكر كرده ام كه بايد او ببازد تا من برنده بشوم. به جاي اينكه همراهش باشم در مقابلش بوده ام. ديروز از كلاس كه به خانه برگشتم مادرم آشفته بود. سينا از صبح هيچ چيزي نخورده بود. بردمش پارك و حسابي دويديم. بعد رفتيم دركه و كباب خورديم. نگاهش مي كردم و مي ديدم كه بايد گاهي به خودم اين چيزها را يادآوري كنم. اينكه داشتنش واقعا لذت بخش است. اينكه او يك انسان مستقل است و داراي ارزش انساني است. اينكه من مادرش هستم نه صاحبش و اينكه احترام او به عنوان يك انسان واجب است. نبايد شخصيتش خرد شود. بايد به عنوان يك انسان حفظ شود و من وظيفه دارم كه يادش بدهم كه خودش را دوست داشته باشد.
***
كتاب بسيار باارزشي خواندم. "يك دقيقه با فرزندم" نوشته اسپنسر جانسون / ترجمه سيمين محسني/ نشر ني. كتابي بسيار خلاصه و بسيار كارآمد. سه اصل طلايي در تربيت كودك را توضيح داده است. كتاب بسيار كم قطري است و من يك نفس خواندمش. حتما بخريد و بخوانيد. ديروز كه در مورد تشويق و تنبيه از آقاي سلطاني سوال كردم اين كتاب را پيشنهاد كرد و واقعا بي نظير بود. كلامي موثر و خلاصه ، بدون زوايد معمول كتابهاي روانشناسي. اين كتاب 109 صفحه است و قيمتش 1200 تومن.
***
زده ام به سيم جواتي حسابي. دارم كتابهاي آگاتا كريستي را مي خوانم. لم داده در امنيت خانه پدري با بچه اي كه كاري به كارم ندارد، جنايت خفته و الفباي جنايت و خانه كج را مي خوانم و لذت زيادي مي برم!
***
آخرين جلسه هوش متعادل ، هوش اجتماعي را به زودي مي نويسم. اين دوره كلاسهاي ما تمام شود. جلسات هفتگي بعد از عيد از ارديبهشت ماه داير خواهد بود اما موضوعش هنوز مشخص نيست.
***
چه كم مانده تا عيد. نه؟ عدسهاي من جوانه زده اند و من احساس خوشايند و عجيبي را تجربه مي كنم.
***
سينا ديروز مي پرسد : "مامان، بابا كجاست؟" مي گويم :" بابا با بابا جون رفتن اصفهان."با تعجب مي گويد :" بابا با باباجون ازدواج كردن؟!"

خانم شين

پ.ن. بلاگر باز شد!! به خودم تبريك مي گم. جواب كامنت خودتان را در كامنت دوني پايين بخوانيد حتما. اگر ابهامي بود اينجا بنويسيد براي ادامه بحث.

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more