گفتگوهای من و سینا - 16

توپ زیاد

سینا به بابا : " بابا یکی دیگه توپ داشتم ، زیاد بود!"

( منظور توپ بزرگ است!)
***
عنکبوت و توالت فرنگی

سینا - عنکبوت خودش نمی تونه بشینه رو توالت.
مامان - چرا؟
سینا - برای اینکه کوچیکه!
***
جذبه مخوف من

سینا - مامان اجازه می دی این ماندال* رو بندازم تو دلیک**؟
مامان - نه!
سینا - خوب بی اجازه می اندازم!

* mandal گیره لباس
** delik سوراخ
***
سینا برای اولین بار دو بچه دو قلو می بیند : " مامان ! اینا چرا عین همن؟!"
***
سینا - مامان کی بود تلفن؟
مامان - یه آقایی بود . با بابا کار داشت.
سینا - شاید اون آقایی که سلطانی بود!
***
سینا به توری در بالکن تکیه داده و من که حواسم نیست توری را می بندم. سینا همراه با توری کشیده می شود : " مامان چرا منو بسته کردی کلک؟!"
***
آخه چطوری؟!

سینا با گریه از خواب می پرد : " مامان لپمو جنگلی کن! با لپت جنگلی کن! هم جنگلی کن ، هم پی پیی کن!"
***
پی پی گاو نیازمندیم!

مامان - سینا جان این سنگ نیست. پهنه بندازش!
سینا - یعنی چی؟
مامان - پهن یعنی پی پی گاو.

بعد از شستن دستش سینا لج می کند : " می خوام دستم پی پی گاوی باشه!"
***
چشم بابا روشن!

من و سینا مشغول بازی هستیم. بابا از راه می رسد و مشغول حرف زدن با من می شود. سینا خیلی جدی به طرف بابا برمی گردد و می گوید :
" بابا برو بیرون. من می خوام با مامان تنها باشم!"
***
علم الاعداد

مامان - سینا ببین سه تا بالش اینجاست.
سینا - سه تا یا پنج تا؟
مامان - سه تا. ببین : یک ، دو ، سه!
سینا - نه پنج تا. یک ، دو ، پنج!!
***
کله گوشت

بابا و سینا در اصفهان برای بیدار کردن من خوابالود برای صرف کله پاچه صبحگاهی می آیند. چشمم را باز نکرده سینا می گوید : " مامانی ، کله گوشت می خوری ، کله گوشت؟!"
***
آرزوها

مامان - سینا می خوای الان غذا بخوری؟
سینا - آره... غذامو لپ لپ می خورم که قوی بشم ، مثل دد*. بعدش خودم لباسمو می پوشم. خودم کار می کنم. خودم غذا درست می کنم. خودم می رم پذیرایی کارتون می بینم. خودم کارتون می ذارم. خودم می رم دستشویی....!

* بابای من dede
***
مادر شین بانمک

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more