برای خودم و همه مادرهای دنیا

به مریم و دخترانش

من ده ساله ام. برای اولین بار رویای نگاهی خوابهایم را می شکافد. من با این احساس بیگانه ام.نمی توانم با کسی حرف بزنم. از یازده سالگی شروع می کنم به نوشتن. نوشته هایم را برای دوستانم می خوانم. من در نوشتنم شکل می گیرم. در شکلی که برای خودم می سازم ، زندگی می کنم.

من سیزده ساله ام. عاشق یکی از دخترهای بلند و بالای گروه والیبال مدرسه شده ام. هر زنگ تفریح نگاهم را از او بر نمی دارم. تمام رویای من در او خلاصه می شود. می نشینم و ساعتهای طولانی برایش می نویسم. هیچ وقت نامه ها را به او نمی دهم. از این احساس می ترسم. فکر می کنم که بیمارم. می ترسم. مادرم نامه هایم را پیدا می کند. نمی دانم دروغی را من می سازم یا او می سازد و من به آن پر و بال می دهم. اینکه بالای نامه ها نوشته ام "مریم جان" برای مریم نیست. برای دوست پسر یکی از بچه هاست که از قلم خوب من کمک می گیرد.حرف نمی زنم و هیچ کس سکوت مرا نمی شنود. محتاطتر می شوم در نوشتنهایم. دفترهایم را پنهان می کنم.

من شانزده ساله ام. از راهی که انتخاب کرده ام ، هراسانم. ترسهایم را برای هیچ کس نمی توانم بگویم. مادرم فقط مطمئن است که من موفق خواهم شد. من مطمئن نیستم. تنها و ترسو هستم. شعرهای عاشقانه حفظ می کنم و ریاضیات را عاشقانه می پرستم.

من هجده ساله ام. در یکی از بهترین رشته های بهترین دانشگاه تهران پذیرفته شده ام اما این رشته آن چیزی نیست که می نمود. ریاضیات از این رشته کوچ کرده است. منم و عبارتهایی که می شنوم و معنی شان را نمی دانم. "خلاقیت"،"ترکیب هنری"، " درک انتزاعی" و "تجسم خلاق" به خوابهای من می آیند. باید موفق شوم. حتی به فکرم هم نمی رسد که می توانم راهم را عوض کنم. گوشم پر است از حرفهای دیگران. کسی ترسهای مرا نمی شنود. کسی بدون قضاوت به گوش دادن سکوت من نمی نشیند. کسی شانه ای برای گریه های ترس زاده ام در ابتدای راه هراسناک جوانی نیست.

من بیست و یک ساله ام. نیم سوخته از خرابه های ویران عشقی برمی خیزم. توان راه رفتن ندارم.خمیده ام. درد کشیده ام. نوشتن تسلی ام نمی دهد. گریه کردن آرامم نمی کند. دلم می خواهد یک نفر به من گوش بدهد. به من و من هیچ حرف نزنم و او هیچ نگوید. کسی که با او امن باشم و نترسم. کسی که قضاوتم نکند. سرزنشم نکند. حرفها و گریه هایم را جای دیگری در زندگی ام رو نکند. کسی که با او امن باشم و نترسم. کسی که با او امن باشم و نترسم .
.
.
.
.
.
.
.
.
من سی و یک ساله ام...

شین

پ.ن. درک احساسات - هوش عاطفی

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more