یک پست غیر انتخاباتی یا چه شد که من شاغل شدم

بدون اینکه خودم بفهمم یهویی شدم شاغل. قبل از مسافرتم در ترجمه یک داستان برای کارگاه داستان همشهری همکاری می کردم. از مسافرت که برگشتم همکارم بخش فنی کار را هم به من واگذار کرد. بخش فنی این کار کمی از بخشهای فنی رایج پروژه های دیگر متفاوت است.
ماجرا این است که فصل اول سریال 24 ، همان سریال پلیسی معروف آمریکایی، را همکارم ایرانی سازی کرده و کل شرح قسمتهایش را هم نوشته بود. من برایش ترجمه ها را انجام دادم. – از فصل سه به بعد – و برای تصویر سازی به جای اینکه به روال معمول تصویر سازی داستانها – استفاده از نقاشی و طرح – بپردازیم قرار شد که عکاسی کنیم. در این پروژه از آدمهای مختلف استفاده کردیم. می خواستیم که داستان را با این چهره ها گویاتر و خواناتر کنیم.
حاصل تلاش ما دو هفته است که روزهای پنجشنبه در مجله همشهری جوان منتشر می شود و برای 20 هفته دیگر هم منتشر خواهد شد. – دو هفته اول دو قسمت با هم کار کردیم – بهرحال انجام هماهنگی بین این آدمها و نظارت بر عکاسی و صفحه آرایی این پروژه به عهده من است. کاری که در عین اینکه سرگرم کننده و لذت بخش است کار سختی است. به نظر ساده می رسد اما اینطور نیست. برای هر کدام از قسمتها باید بین 5 تا 8 عکس گرفته شود و آدمهایی که درگیر این عکاسی هستند بیشتر از 20 نفر هستند. به اینها اضافه کنید جو خود آنجا را که هر روز یکی از مجلات خروجی دارد و عده زیادی از آدمهای درگیر عکاسی * دارند از پله ها بالا و پایین می دوند و واقعا گیر آوردنشان خیلی سخت است.
بهرحال تجربه ما احتیاج به نقدهای دقیق دارد که بتواند تجربه بهتر و جالبتری باشد. این داستان با عنوان " یک شب، یک روز" در آخرین صفحات همشهری جوان چاپ می شود. اگر به دستتان رسید و خواندید نظراتتان را برای ما بنویسید یا بفرستید. ممنون.

خانم شین

پ.ن. این هفته قسمت هشتم داستان من در همشهری خانواده چاپ شد که می توانید از طریق سایت مجلات همشهری در این لینک بخوانیدش. شاید شماره های قبلی اش هم در دسترس باشد.

* بیشتر کسانی که ازشان برای عکاسی استفاده کرده ایم پرسنل خود مجلات هستند

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more