!توصیه های ایمنی را جدی بگیرید

خونه تون خیلی قشنگه. حتما هست. مبلهای رنگی دارید. تابلوهای زیبا. مجسمه های تزیینی. آینه و آویز. اتاق بچه تون چطور؟ اون هم قشنگه. رنگ در و کمدش با هم جوره. تمام قسمتهای شیشه ای کمدش پر از اسباب بازیه. به در و دیوارش کلی عکس رنگی زد ید. اما ...بچه شما در حدود یک سالگی فقط 75 الی 80 سانتیمتر ارتفاع داره! آیا تمام این چیزهای قشنگی را که برایش آماده کردید رو می بینه؟ بذارین اینطور بگم. خونه تون قشنگ نیست. اتاق بچه غیر جذابه و همه چیز کسل کننده ست اگه فقط 80 سانتی متر باشید. امتحانش مجانیه. 4 دست و پا یک دور، دور خونه بزنید و ببینید چه چیزهایی رو واقعا می بینین.
***
بچه شما به احتمال زیاد هیچکدوم از تصاویر رنگی رو که در ارتفاع معمول به در و دیوار زد ید رو نمی بینه. مگه اینکه بغلش کنید که اون هم کوتاه مدت است. فرصت تامل کردن و نگاه کردن به اونها رو نداره. این مطلبیه که من باید به عنوان یک آرشیتکت می دونستم. اون هم آرشیتکتی که موضوع تز فوق لیسانسش "طراحی بیمارستان فوق تخصصی کودکان" بوده.پاک یادم رفته بود!
***
به عنوان یک مادر اون چیزی را که باید می دونستم کشف کردم. ماجرا از چند تا عکس برگردون شروع شد. عکس برگردونها را داده بودم به سینا و داشت کج و ماوج اونها رو می چسبوند روی کاشیهای آشپزخونه. روز بعد صبح که بیدار شد با یه ذوقی اومد سراغ عکس برگردونها و شروع کرد باهاشون حرف زدن و قصه شو گفتن. بعد متوجه شدم که توی ارتفاع دیدش هیچ چیزی بجز این عکس برگردونها وجود نداره!

***
خیلی راحت و سریع و ارزون میشه این وضع رو عوض کرد. پوستر رنگی بزرگ عکس حیوانات رو که زده بودن بالای شوفاژ کندم و چسبوندم کنار کمدش. در ارتفاعی که دستش به همه حیوانها برسد. از آن روز یکی از بازیهای محبوبش شده بردن ما به اتاقش و اشاره کردن به حیوانها و پرسیدن اسمهاشون.
چند تا عکس رنگی از بچه ها از مجله ها کندم و چسبوندم روی در اتاق. چند تا کارت پستال رنگی روی کابینهایی که اون اطراف زیاد تردد می کنه زدم. 4-5 تا بسته عکس برگردون با طرحهای مختلف خریدم و با کمک سینا چسبوندیمشون روی در کمدهای اتاقش ، روی نرده های تختخوابش و هر جایی که دلش می خواد که بچسبونه.
***
واقعا از اون روز بچه ام توی خونه خیلی خوشحالتره. فکر می کنم اینجوری احساس می کنه که توانایی بیشتری در کنترل محیطش داره. شما هم امتحان کنین. دعا به جون من یادتون نره!

مادر شین مکتشف

پ.ن. تنها مشکلی که این روش داره اینه که عکسها و تصاویر کاغذی خیلی زود نابود می شن چون این کوچولوها از پاره کردن بیشتر از هر چیزی لذت می برن. برای اینکه نذارین عکسها و پوسترها رو راحت پاره کنه قبل از اینکه بچسبونینشون به دیوار با چسب نواری دور تا دورشو بچسبونین. این جوری خودتونم نمی تونین پاره اش کنین چه برسه به بچه!

پ.ن. امروز بعد از سالها روی دیوار نقاشی کردم! کیف داد.حق داره بچه ام به خدا! آقای الف نشنوه!!
پ.ن. بهارم دخترم نمی خواستم اشکتو دربیارم. قلیده بودم می خواستم احساستم رو بنویسم

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more