لطفا وبلاگ مرا نخوانيد

پرده را كنار مي زنم. آفتاب را مي كشم به ريه هايم با هر نفسم. آسمان برق مي زند. برفهاي روي كوه هم.موج دلتنگي را عقب مي زنم كه در لحظه بمانم. تو كه نيستي انگار دستم نيست يا چشمم يا قلبم. همه چيز مدام يادآور نبودنت است. مكث مي كنم كه بمانم در لحظه. در اين روزي كه همه چيز برق مي زند.
***
حس مي كنم تغيير كرده ام. زنان ديگر را كه مي ديدم هميشه با آنها فرق داشتم. قبل از اينكه قد بكشم و بعد از آن. اما ديروز دوستانم را ديدم و ديدم كه بزرگتر شده ام از آنچه كه بودم. بايد بزرگتر شدنم را بكشانم به درونم - بيشتر - و كمتر انتقاد كنم. ياد بگيرم كه شايد ديگران براي تغيير آماده نباشند. شايد بودن من جرقه كوچكي باشد برايشان و شايد هم وقتش نيست. بهرحال همه تان را دوست دارم حتي اگر پستهاي هوش متعادلم را نخوانده، رد كنيد!!
***
توضيح ديگري هم بايد بدهم در مورد كامنتهاي بي نام. موضوع اين نيست كه من كامنت دهنده اي را بشناسم يا نه. اما حس شخصي من اين است كه اگر كسي وارد يك فضاي خصوصي مي شود بايد خودش را معرفي كند... نه اينكه بي نام باشد و هر چه دلش مي خواهد رديف كند و برود. اين نام مي تواند فقط يك نام باشد "ممد، قلي، گلبانو و ..." اما نمايانگر يك شخص است . كما اينكه من كامنتهايي كه فقط نام - حتي بدون ايميل - دارند را پاك نمي كنم. اما كامنت بي نام يعني من از دم در كه رد مي شدم يك لگد هم به در خانه تان زدم. همين. در مورد كساني كه وبلاگ مرا دوست ندارند و به خودشان زحمت مي دهند كه اين موضوع را تذكر بدهند همان جمله هميشگي ام را تكرار مي كنم : نخوان عزيز من! نخوان! دعوتنامه كه نفرستاده ام در خانه تان كه!اين همه وبلاگ... برويد در خانه يكي ديگر او را از فرمايشات گهربارتان بهره مند كنيد. من اصلا نيازي به آنها ندارم.
***
بعضي وقتها دلم مي خواهد بداخلاق باشم در وبلاگم. حسن فضاي مجازي همين است. درد مردم داري و اين چيزها در آن مطرح نيست. مي تواني نقابها را كنار بزني و كمي نفس بكشي. اگر اينجا هم قرار است با سانسور نفس بكشم كه نمي شود كه. نه؟
***
آسمان از آفتاب مي درخشد. در لحظه كه نيستم هيچ به شدت هم ابريم!!

خانم شين ابري

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more