معمولي بودن يا نبودن، مساله اين است

معمولي بودن يعني چه؟ هر بار كه در كلاس هوش متعادل مي شنيدم به ذهنم به عنوان يك مفهوم از پيش دانسته، مي نشست. اما بعد از بحثی که در این مورد با آقای سلطانی داشتم دیدم که اینطور نیست. مثل كلماتي مانند قبول و پذيرش و يا احساس ، اين كلمه هم بايد دوباره معني شود. واقعا معمولي بودن به چه معني است؟ مثل همه بودن. همه يعني چه كسي؟ آيا غير از اين است كه اين همه طيف وسيعي از انسانهاي خوب و بد را در بر مي گيرد؟ هيچ كدام از ما دلمان نمي خواهد كه بچه هايمان در زمره آدمهاي بد باشند. آدمهاي بي مصرف جامعه. اينكه صرف انسان بودن كسي را قابل احترام كند ، براي من كمي مساله دار است. تفكري كه قاتل و متجاوز و دانشمند را در يك وزنه قرار مي دهد. انسانها يكسان نيستند. شايد در هر انساني بارقه اي از خوبي وجود داشته باشد اما آيا كودكان ما ، در معصوميت آشكارشان، مسئول درك اين روزنه ها هستند؟ در دنيايي كه از سه سالگي بايد آموزش ببينند كه بيماران جنسي هيچ نشانه بيروني ندارند و انسانهايي مانند ما هستند و معمولي هستند.

معمولي بودن يعني چه؟ معمولي بودن يعني يك سر و دو دست و پا داشتن؟ معمولي بودن يعني احترام؟ اما در كنار اين احترام وجه ديگري هم هست. شناخت. شناخت مهم است. دانستن مهم است. مثل اينكه بعضي اعضاي بدن محترمترند.بعضي انسانها محترمترند. مثل اينكه پدر و مادر محترم هستند. معلم محترم است. پس معمولي بودن مطلق نمي تواند وجود داشته باشد. اين معمولي بودن شامل يك حداقلي از انسانيت است. حدي كه براي هر خانواده تعريفي مجزا دارد. از نظر من منحرفين جنسي معمولي نيستند. از نظر من اين افراد بيمار هستند. پس نمي توانم هيچ وقت به كودكم آموزش بدهم كه یک منحرف هم يك انسان معمولي است. حتي به نظر من انساني كه مبتلا به نوعي از انحراف است در بسياري از زمينه ها نمي تواند مرجع قرار بگيرد. چون انحرافش بالاخره به نوعي در زندگيش منعكس مي شود. پس معمولي بودن در هر خانواده با خانواده ديگر متفاوت است. معمولي بودني كه من از بچه ام مي خواهم اين است كه تحت فشار براي انتخابهاي زندگيش قرار نگيرد.به انسانها - جدا از رنگ پوست و ن‍ژاد و مذهب - احترام بگذارد. خواسته هايش را بشناسد و آنها را دنبال كند و مهم اين نيست كه چه راهي را انتخاب مي كند - راه درست - اما مهم اين است كه در اين راه موفق و خوشبخت باشد.

بنابراين براي من مهم نيست كه پسرم در آينده آشپز باشد يا استاد دانشگاه. مهم نيست كه تحصيلات دانشگاهي داشته باشد يا نه. مهم نيست كه يك موزيسين يا يك نقاش باشد يا استعداد هنريش از خط خطي كردن دفترچه تلفن بيشتر نباشد. اما براي من مهم است كه او انسان خوب و سالمي باشد. مهم است كه از فساد دوري كند. مهم است كه به نيازمندان كمك كند. مهم است كه عشق را بشناسد. مهم است كه ارزشها را بشناسد و به آنها احترام بگذارد و مهم است كه بداند همه انسانها شايسته نام انسان نيستند و مهم است كه بداند انسان معمولي بودن يعني حق انتخاب داشتن.

معمولي بودني كه من مرجع قرار مي دهم با چيزي كه در كلاسها مطرح مي شود متفاوت است. معمولي بودن هر خانواده با خانواده ديگر متفاوت است. آيا بهتر نيست كه قبل از اين كه در مورد مفاهيم درگير شويم و در سوتفاهمات ناشي از اين سو تعابير بمانيم به تعريف واحدي از اين مساله برسيم؟ چون به راستی در زمانه ای زندگی می کنیم که خود نفس معمولی بودن نوعی خاص است.

خانم شين غیر معمولی

پ.ن. شک کرده ام که شاید با تعاریفی که بشنوم - که شاید بشنوم - دیگر در قید معمولی بودن نباشم ، به نوعی. شاید...؟

Popular posts from this blog

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

◽️روز چهلم: لذت گمشده

تو گفتی املت، من گفتم فرنچ تست.  در کافه که خانه‌ای قدیمی بود، نشسته بودیم. هوا کمی گرم بود. زور اسپلیت و کولر به دم داخل سالن شلوغ نمی‌رسید.  صبحانه را که آورد یک برش از فرنچ تست خوردم. خیلی خوشمزه بود ولی باز هم آن طعم گمشده سالیان دور را نداشت. طعمی که دنبالش می‌گشتم مال کودکیهای دورم و قبل از بیماری دایی کوچکم بود. حتی شاید مال قبل از مرگ دایی بزرگم که دیگر می‌شود ۴۰ سال که مرده‌است.  نانی* که در ترکیه به طور معمول خورده می‌شود نان حجیمی از آرد سفید است که حتما و هر روز تازه خريده می‌شود. کسی در ترکیه نان مانده نمی‌‌خورد. هر روز یکی می‌رود به Fırın که شبیه مغازه‌های نان فانتزی ماست و به اندازه مصرف روز نان می‌خرد.  در آن تابستانهایی که ما بچه بودیم و زندگی هنوز شیرین و دلربا بود، مادربزرگم نانهایی که از روز قبل می‌ماند برش می‌زد و چیزی شبیه فرنچ تست ازش درست می‌کرد. اصلا نمی‌دانم که چطور درستش می‌کرد چون ۴۰ سال است دارم دنبال آن طعم گمشده می‌گردم و هیچ چیزی شبیه آن نشده.  نانهایی که مادربزرگم سرخ می‌کرد برشته بود و حالت کرانچی داشت و من هر بار نان را در مخلو...
Read more

◽️اگر جنگ خوب بود…

نمی‌دانم روز عوض کردن ملحفه‌هاست یا نه. ملحفه‌ها را یک هفته در میان عوض می‌کنم. روبالشی‌ها را هر هفته. حالا روزش را گم کرده‌ام.  دیروز شازده پیغام گذاشته بود. گفته بود مادرم التماس می‌کند بیا. می‌گوید که نان خالی با آب می‌خوریم ولی تو بیا. به خاطر قطع شدن واتزاپ چند روزی از خانواده‌اش بیخبر بوده تا اینکه آمده سر پروژه. موقع بمباران زندان اوین همانجا بوده. گفته بود وحشتناک بود. خدا کند جنگ تمام شود خانم مهندس. اگر جنگ خوب بود که ما اینطور آواره نبودیم دور از مادر و پدر و زن و بچه.  آخر پیغامی که برایش می‌گذارم یک قطره اشک می‌ریزد روی گونه‌ام. می‌گویم شازده برای وطن خودم و برای وطن تو آرزوی صلح پایدار دارم. جنگ نفرین است. لعنت است.  ساعت ۷/۵ صبح دیروز رسیدم خانه. پرده‌ها را زدم کنار. شمعدانی‌ها در عزای نبودنم لابد، سراسر رخت زرد پوشیده بودند. در خانه خنک دور از آفتاب برای چه خودشان را نابود کرده بودند؟ گلدانشان را بردن بالکن و برگهای زرد و گلهای در غنچه خشک شده را چیدم. گلدانم شکل تهران بعد از جنگ شد. با دو شاخه زنده و برگها و گلها و غنچه‌های از دست رفته و تک و توک برگ جو...
Read more