بزک نمیر بهار میاد

نشستم کیک آلبالو درست کردم. بد هم نشد. بعدش خوابم نبرد که نبرد. با اینکه کله سحر بیدار شده بودم. با اینکه می دانم مهمانها تا دیروقت شب می مانند و من چرتم می گیرد. بلند شدم. نشستم اینجا و خواندم. پشت پنجره ها باز صدای تق تق می آمد. باز کارگرهای زمین پشتی هوس کرده اند ارکستر سمفونیک با وسایل بنایی اجرا کنند. باز سایه های غروب منظره پشت پنجره را دلربا کرده است.
من هر روز عصر از این پنجره ها نگاه می کنم و مثل همان روز اول مجذوب رنگ نارنجی نور خورشید می شوم که نمی بینمش. نمی دانم دور از من ، پشت کوهها با چه رنگی می آمیزد که نارنجی اش به دیوارهای این خانه های اطراف و درختهای چنار بلند باغ همسایه می رسد.
*
"همنام" جومپا لاهیری را دوست نداشتم. به نظرم طولانی آمد. طولانی و کسل کننده. به زور خواندمش. برعکس داستانهای کوتاهش که این همه مجذوبم کرده بود. به جز ترجمان دردها و یک داستان در مجموعه " خوبی خدا" داستان ترجمه شده دیگری از جومپا لاهیری سراغ ندارید؟
*
قصه های بیدل نقال جی.کی.رولینگ هم ترجمه شده است . با همان قلم ویدا اسلامیه ... کل جریان به نظرم لوس آمد. یعنی اینکه جی.کی رولینگ بعد از کتاب باشکوه هری پاتر و یادگاران مرگ برداشته این را چاپ کرده یک جورهایی تاسف انگیز بود به نظرم.
*
"دو دنیا" و "خاطره های پراکنده" گلی ترقی را به اصرار دوستان دست گرفتم. خاطره های پراکنده را بیشتر دوست داشتم. فضاها و آدمها خوب در آمده بودند ولی من زویا پیرزاد را بیشتر دوست دارم. آدمهایش ساده تر و ملموستر هستند. نثرش را هم بیشتر دوست دارم.
*
هفته دیگر دوباره پشت سر هم کلاس دارم. فقط در عجبم که سه تا چهار ساعت چه می خواهند راجع به آسانسور و پله های برقی بگویند!

خانم شین کتاب خوان متعجب


پ.ن. اگر ننوشتم دو معنی بیشتر ندارد. یا از خستگی مرده ام یا مرده ام

Popular posts from this blog

◽️روز شانزدهم: اکسپکتو پاترونوم*

دور میز نشسته بودیم چای می‌خوردیم و حرف حیوان خانگی بود. من داشتم از کارهای گربه‌ها می‌گفتم که دخترک با جدیت وارد بحث شد که بهترین حیوان خانگی مار است.  من دختر داشتن را بلد نیستم.  جدیت و اعتماد به نفس و درخشش چشمهایش ذوبم کرد. ادامه داد: «من عاشق مارم چون نماد تیم من مار است.»گفتم: «کدام تیم؟» مادرش جواب داد: «هری پاتر.» به دخترک گفتم: «واقعا توی تیم اسلیترینی؟» که تازه توجه دخترک به من جلب شد.  بقیه صحبت را بدون ما داشتند ادامه می‌دادند. دخترک چندتایی سوال هری پاتری عمیق از من پرسید تا به این نتیجه برسد که لیاقت سوال بعدی‌اش را دارم یا نه. سرآخر تکیه داد عقب و گفت: «تو توی کدوم تیمی خاله؟» نه اینکه تو طرفدار کدام تیم هستی، تو توی کدام تیم هستی؟!  احساس کردم در آن سرسرای بزرگ با شمعهای معلق توی فضا نشسته‌ام و کلاه گروه‌بندی روی سرم است و هم گیجم و هم مبهوت. من توی کدام تیمم؟ من من کردم چون بعد از این همه سال فن هری پاتر بودن هیچوقت خودم را در هیچ تیمی تجسم نکرده بودم. برای من کتابها، دنیای جذابی بود که از بیرون دنبالش می‌کردم. دخترک اما توی آن دنیا بود. تیم‌اش ه...
Read more

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

- یخچال گریان من

  زن گفت «با همین شال می خوای عکس بندازی؟ شال مشکی ندم؟» صبح شال خاکستری را از ته قفسه کشیده بودم بیرون که شال داخل دفتر پلیس+10 را سرم نکنم. گفتم «نه همین خوبه.» موهایم را چپاندم توی شال و دور صورتم مرتبش کردم. این شال را مادرم سالها پیش از ترکیه برایم آورده، الان کهنه شده ولی خاکستری و پفی بود و من دوستش داشتم. به خاطر مچاله شدن ته قفسه طبعا مثل این بود که از دهان گاو بیرون کشیده باشمش. با این حال فرقی نمی کرد. دیگر قرار نبود یک چیز اجباری، زیبا باشد. این همه سال هم گمانم اشتباه کردیم که هم مدارا کردیم و هم با شالهای رنگارنگ، شکل زیبایی به آن دادیم. باید می گذاشتیم همان چیزی که هست باشد. اجباری. زشت. چروکیده. بی‌اساس و بی‌مورد. عکس را انداختم. اثر انگشت نخواست. لابد توی سیستم داشت. بعد باید می رفتم معاینه چشم که بتوانم موفق شوم و خودم را به ثبت برسانم و گواهینامه رانندگی ام را تمدید کنم. چشم چپم که در مطب اپتومتریست قبلی به چشم عقاب پهلو می زد، یاری نکرد که علامتها را بخوانم. دوباره شدم «رانندگی با عینک» عجیبش ای...
Read more