« ... و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم...»*

اولین جمله‌ی اولین متن نیمچه ادبی عمرم این بود « کشتی بادبان برافراشته بود و به سوی فنا می‌رفت...» متنی بود در مورد از دست رفتن دوستیهای قدیمی و درد این از دست رفتن. دوم راهنمایی بودم. قبلترش انشاهای خوبی می‌نوشتم و دوست داشتم بنویسم. اما وقتی شروع کردم برای دل خودم نوشتن اتفاقی افتاد. دیدم نوشتن دارد تکانم می‌دهد. دارد کمکم می‌کند خیلی چیزها را بهتر تحمل کنم. شروع کردم به نوشتن. نوشتن و نوشتن. هر بار که مادرم در اتاقم را باز می‌کرد داشتم می‌نوشتم. همیشه می‌نوشتم. اول نوشته‌های ادبی بود. بعد شد شعر. چند سالی شعر بود تا رسید به داستان. دیگر به داستان که رسید ایام شبکه شده بود و من بیست و خورده‌ای ساله بودم. داشتم گرد و خاک می‌کردم و آدمها متوجه‌ام می‌شدند. داشتم با نوشتنم به آدمهایی که ندیده بودنم نزدیک می‌شدم. داشتم می‌نوشتم و دوست داشته می‌شدم. دوست داشتنی بود. از همان سالها دیگر کاغذی ننوشته‌ام. آمده‌ام توی این صفحه‌های سفید و هی نوشته‌ام و هی خواهم نوشت. برای اینکه نوشتن و فقط نوشتن است که می‌تواند صداهای توی سرم را ساکت کند. فقط نوشتن است که دریچه‌ای را باز می‌کند رو به آدمهایی که نمی‌شناسمشان. فقط نوشتن است که روزهایم را از این سلسله دویدن تبدیل می‌کند به روز. به زمانی برای بودن. من می‌نویسم. راستش چاره دیگری ندارم. فقط نوشتن است که به من می‌گوید روحم هنوز زنده است و آن گوشه‌ها نفس می‌کشد.


نوشتن است که مرا رسانده به این ایمیل که برایم نوشته است: « سارا** تنها کمی از قصه دلش را روی صفحه سفید بلاگش تایپ می‌کند، نمی‌تواند حرف دلش را بگوید، حرف دیگری می‌زند که تبدیل می‌شود به چیز دیگری نه حتی حرف دیگری. حتما وقت خواندن این ایمیل طولانی را نداری. ایمیلها برای نوشته‌های کوتاه است، برای ما آدمهای کمبود وقت زده‌ای که همه زندگیمان شده پر کردن ددلاین‌ها، اما برای تو می‌نویسم شیدای عزیز، کتابت، برش دو هفته‌ای زندگی سارا شده‌است حکایت سالها. می‌کوشیدم به رفته‌ها و رفتن‌ها فکر نکنم، مثل سارای تو... نمی‌شود خودت می‌دانی. چقدر دوست داشتم بیشتر بنویسم اما خودت می‌دانی که نمی‌شود همه چیز را نوشت. همین که حسش می‌کنیم کافی است... شاید هم نیست.»


برای همین‌ها می‌نویسم. بس نیست؟



* فروغ فرخزاد


** سارا اسم قهرمان داستان « میهمانی خداحافظی» است.


پ.ن. فردا پنجشنبه 14 مهر ماه ساعت 4 تا 6 «کتابفروشی اگر» خواهم بود. در ضمن کتابفروشی برای این پنجشنبه تخفیف مخصوص هم دارد. ( خ. 16 آذر – کوچه عبدی نژاد – پلاک 6)





Popular posts from this blog

◽️روز شانزدهم: اکسپکتو پاترونوم*

دور میز نشسته بودیم چای می‌خوردیم و حرف حیوان خانگی بود. من داشتم از کارهای گربه‌ها می‌گفتم که دخترک با جدیت وارد بحث شد که بهترین حیوان خانگی مار است.  من دختر داشتن را بلد نیستم.  جدیت و اعتماد به نفس و درخشش چشمهایش ذوبم کرد. ادامه داد: «من عاشق مارم چون نماد تیم من مار است.»گفتم: «کدام تیم؟» مادرش جواب داد: «هری پاتر.» به دخترک گفتم: «واقعا توی تیم اسلیترینی؟» که تازه توجه دخترک به من جلب شد.  بقیه صحبت را بدون ما داشتند ادامه می‌دادند. دخترک چندتایی سوال هری پاتری عمیق از من پرسید تا به این نتیجه برسد که لیاقت سوال بعدی‌اش را دارم یا نه. سرآخر تکیه داد عقب و گفت: «تو توی کدوم تیمی خاله؟» نه اینکه تو طرفدار کدام تیم هستی، تو توی کدام تیم هستی؟!  احساس کردم در آن سرسرای بزرگ با شمعهای معلق توی فضا نشسته‌ام و کلاه گروه‌بندی روی سرم است و هم گیجم و هم مبهوت. من توی کدام تیمم؟ من من کردم چون بعد از این همه سال فن هری پاتر بودن هیچوقت خودم را در هیچ تیمی تجسم نکرده بودم. برای من کتابها، دنیای جذابی بود که از بیرون دنبالش می‌کردم. دخترک اما توی آن دنیا بود. تیم‌اش ه...
Read more

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

- یخچال گریان من

  زن گفت «با همین شال می خوای عکس بندازی؟ شال مشکی ندم؟» صبح شال خاکستری را از ته قفسه کشیده بودم بیرون که شال داخل دفتر پلیس+10 را سرم نکنم. گفتم «نه همین خوبه.» موهایم را چپاندم توی شال و دور صورتم مرتبش کردم. این شال را مادرم سالها پیش از ترکیه برایم آورده، الان کهنه شده ولی خاکستری و پفی بود و من دوستش داشتم. به خاطر مچاله شدن ته قفسه طبعا مثل این بود که از دهان گاو بیرون کشیده باشمش. با این حال فرقی نمی کرد. دیگر قرار نبود یک چیز اجباری، زیبا باشد. این همه سال هم گمانم اشتباه کردیم که هم مدارا کردیم و هم با شالهای رنگارنگ، شکل زیبایی به آن دادیم. باید می گذاشتیم همان چیزی که هست باشد. اجباری. زشت. چروکیده. بی‌اساس و بی‌مورد. عکس را انداختم. اثر انگشت نخواست. لابد توی سیستم داشت. بعد باید می رفتم معاینه چشم که بتوانم موفق شوم و خودم را به ثبت برسانم و گواهینامه رانندگی ام را تمدید کنم. چشم چپم که در مطب اپتومتریست قبلی به چشم عقاب پهلو می زد، یاری نکرد که علامتها را بخوانم. دوباره شدم «رانندگی با عینک» عجیبش ای...
Read more