خرده جنایتهای عصر جمعه

یک -  بى حوصله‌ام، تقصير هورمونها هم نيست. شده‌ام يك پارچه اضطرار. تحمل خودم را ندارم. از كى جمعه‌ها اينقدر سنگين شدند و از كى تحملشان اينقدر سخت شد؟ جمعه، مثل حريفى نشسته روى سينه‌ام، نه مى‌توانم كنار بزنمش و نه آنقدر قوى است كه نفله‌ام كند. من و جمعه با هم كشتى مى‌گيريم. جمعه مرا زمين مى‌زند. از صداى خنده‌اش چندشم مى‌شود. سر پسرم داد مى‌زنم: " آخه آدم با مامانش اينطورى حرف مى‌زنه؟" با حرص مى‌گويد: " بله!" فكر مى كنم يك جايى اشتباه كرده‌ام اما نمى‌دانم كجا. گاهى فكر مى‌كنم اشتباهم از لحظه انتخاب رشته‌ام شروع شد يا از وقتى كه تصميم گرفتم از استانبول برگردم و درسم را تمام كنم يا از همين بى حوصلگيم در مادر بودن. سرِ نخ پيچيده و گم شده، تقصير كمردرد هم هست. وقتهايى كه كمردردم زياد مى شود فكرهاى سياه مى زند به سرم. جمعه، مثل يك عنكبوت كريه و درشت خيره شده به من. طاقتش را ندارم. مى گويد:" چرا نمى‌نويسى؟" حوصله ندارم. جواب مى‌دهم؟ نمى‌دهم؟ يادم نمی‌آید. مى‌گويد: " زندگى پيچيده است، بنويسش." دو تا جمله مى‌نويسم شبيه انشاهاى كليشه‌اى دبيرستان. فايده‌اى ندارد.
دو- احساس زنى را دارم كه يك تكه جواهر هديه گرفته باشد، زيباتر و ظريفتر از همه داشته‌هايش. آن وقت آن تکه زيبا به بقيه زندگيش نمى‌آيد. كنار ظرافتش بايد ناخنهاى بلند لاك زده داشته باشد، كيف چرم خوشبو، مانتويى كه به اندازه حقوق يك ماهش بيارزد و يك حلقه ظريف با يك تكه برليان درشت. جواهر زيبا، به هيچ چيز نمى‌آيد. براى زندگیش، زيادى زيباست. حال زنى را دارم كه چيزى را هديه گرفته كه نمى‌داند چه كارش كند.
سه – جلوی آینه برای خودم یک لبخند قرمز می‌کشم. پررنگ. موهایم را سشوار می‌کشم. گوشواره گوشم می‌کنم. دامن آبی گلدار را می‌پوشم. عطر می‌زنم. زنگ می‌زنم به یک دوست. عصر جمعه‌ خودم را می‌چسبانم به ماتیک قرمز پررنگ و فکر می‌کنم بالاخره باید بگذرد.
چهار – می‌گوید: « چهل ثانیه دیگه وقت داری مامان!» وقتم تمام شده. باید بروم.
 

Popular posts from this blog

◽️روز شانزدهم: اکسپکتو پاترونوم*

دور میز نشسته بودیم چای می‌خوردیم و حرف حیوان خانگی بود. من داشتم از کارهای گربه‌ها می‌گفتم که دخترک با جدیت وارد بحث شد که بهترین حیوان خانگی مار است.  من دختر داشتن را بلد نیستم.  جدیت و اعتماد به نفس و درخشش چشمهایش ذوبم کرد. ادامه داد: «من عاشق مارم چون نماد تیم من مار است.»گفتم: «کدام تیم؟» مادرش جواب داد: «هری پاتر.» به دخترک گفتم: «واقعا توی تیم اسلیترینی؟» که تازه توجه دخترک به من جلب شد.  بقیه صحبت را بدون ما داشتند ادامه می‌دادند. دخترک چندتایی سوال هری پاتری عمیق از من پرسید تا به این نتیجه برسد که لیاقت سوال بعدی‌اش را دارم یا نه. سرآخر تکیه داد عقب و گفت: «تو توی کدوم تیمی خاله؟» نه اینکه تو طرفدار کدام تیم هستی، تو توی کدام تیم هستی؟!  احساس کردم در آن سرسرای بزرگ با شمعهای معلق توی فضا نشسته‌ام و کلاه گروه‌بندی روی سرم است و هم گیجم و هم مبهوت. من توی کدام تیمم؟ من من کردم چون بعد از این همه سال فن هری پاتر بودن هیچوقت خودم را در هیچ تیمی تجسم نکرده بودم. برای من کتابها، دنیای جذابی بود که از بیرون دنبالش می‌کردم. دخترک اما توی آن دنیا بود. تیم‌اش ه...
Read more

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

- یخچال گریان من

  زن گفت «با همین شال می خوای عکس بندازی؟ شال مشکی ندم؟» صبح شال خاکستری را از ته قفسه کشیده بودم بیرون که شال داخل دفتر پلیس+10 را سرم نکنم. گفتم «نه همین خوبه.» موهایم را چپاندم توی شال و دور صورتم مرتبش کردم. این شال را مادرم سالها پیش از ترکیه برایم آورده، الان کهنه شده ولی خاکستری و پفی بود و من دوستش داشتم. به خاطر مچاله شدن ته قفسه طبعا مثل این بود که از دهان گاو بیرون کشیده باشمش. با این حال فرقی نمی کرد. دیگر قرار نبود یک چیز اجباری، زیبا باشد. این همه سال هم گمانم اشتباه کردیم که هم مدارا کردیم و هم با شالهای رنگارنگ، شکل زیبایی به آن دادیم. باید می گذاشتیم همان چیزی که هست باشد. اجباری. زشت. چروکیده. بی‌اساس و بی‌مورد. عکس را انداختم. اثر انگشت نخواست. لابد توی سیستم داشت. بعد باید می رفتم معاینه چشم که بتوانم موفق شوم و خودم را به ثبت برسانم و گواهینامه رانندگی ام را تمدید کنم. چشم چپم که در مطب اپتومتریست قبلی به چشم عقاب پهلو می زد، یاری نکرد که علامتها را بخوانم. دوباره شدم «رانندگی با عینک» عجیبش ای...
Read more