زندگى دوگانه خانم شين

دوستهاى قديمى لحن وبلاگ مرا مى شناسند. بيشترشان مى دانند كه من كجا از دغدغه هايم مى گويم و كجا فقط دارم ذهنم را خالى مى كنم. مى دانند كجا حرف از ترسهايم است و كجا فقط دارم غر مى زنم. مى دانند كه من از بعضى نوشته ها دوست ندارم حرف بزنم و مى دانند در مورد بعضى ديگر از نوشته ها بايد به زور ساكتم كنند. داشتن دوستهايى كه اينقدر خوب مرا بلدند، عالى ست و البته به خاطر اين است كه بيشتر اين دوستها سالهاى سال است كه شيداى واقعى پشت وبلاگ را مى شناسند. 
براى آنهايى كه كمتر مى شناسندم اين وبلاگ ملغمه ايست از احساسات زنى كه تكليفش با خودش معلوم نيست. آخرش نمى شود فهميد شاد است يا غمگين، افسرده است يا سرحال. درست بعد از يك پست شاد و شنگول در مدح عشق و زندگى، تيره ترين بدگمانيها را مى خوانند و در بهترين حالت مى رسند به كلمه "دمدمى" كه توصيف بيراهى براى يك متولد خرداد نيست.
من، توضيح دادن و توضيح نوشتن روى مطالب وبلاگم را دوست ندارم. دلم نمى خواهد خانم شين و دغدغه هايش قاطى روزمرگيهاى خودم شود كه اگر مى خواستم آن خانم شين را برمى داشتم و جايش مى گذاشتم روزنگار شيدا و برايتان مى نوشتم كه روپوش مدرسه پسرك را ديروز گرفته ايم و من بايد بروم ابروهايم را بردارم و پدرم لجم را درمى آورد چون اعتقاد دارد كه منى كه مهندسم بايد جواب همه سوالهاى فنى مرتبط به ساختمان را بلد باشم. مى نوشتم كه نوشتن را آنقدر دوست دارم كه هر روز كه پشت كامپيوتر نشسته ام و دارم با نقشه هاى معمارى سر و كله مى زنم فكر مى كنم كه جاى غلطى نشسته ام و دارم به خودم خيانت مى كنم با ننوشتن. 
اما روزنگار خانم شين، تكه هايى انتخابيست از هوسهاى من براى نوشتن. نمى شود اين فرآيند را توضيح داد اما بعضى از دوستان، گاهى پشيمانم مى كنند از اينكه به حريم دمدمى نوشته هايم و خانم شين راهشان داده ام. چهار ديوارى خانم شين، مال خانم شين است و خانم شين همانطور كه قديميترهايتان مى دانيد اعصاب ندارد. پس اگر خواندن نوشته هاى صد من يك قاز زنى سى و شش ساله كه خودش هم نمى داند از زندگيش چه مى خواهد آزارتان مى دهد، آن علامت ضربدر گوشه سمت راست صفحه را بزنيد و فراموش كنيد كه شيدا وبلاگ نويس هم هست. 
پيشاپيش از همكارى شما متشكرم!

پ.ن. زنده ام، انگار...

Popular posts from this blog

◽️روز شانزدهم: اکسپکتو پاترونوم*

دور میز نشسته بودیم چای می‌خوردیم و حرف حیوان خانگی بود. من داشتم از کارهای گربه‌ها می‌گفتم که دخترک با جدیت وارد بحث شد که بهترین حیوان خانگی مار است.  من دختر داشتن را بلد نیستم.  جدیت و اعتماد به نفس و درخشش چشمهایش ذوبم کرد. ادامه داد: «من عاشق مارم چون نماد تیم من مار است.»گفتم: «کدام تیم؟» مادرش جواب داد: «هری پاتر.» به دخترک گفتم: «واقعا توی تیم اسلیترینی؟» که تازه توجه دخترک به من جلب شد.  بقیه صحبت را بدون ما داشتند ادامه می‌دادند. دخترک چندتایی سوال هری پاتری عمیق از من پرسید تا به این نتیجه برسد که لیاقت سوال بعدی‌اش را دارم یا نه. سرآخر تکیه داد عقب و گفت: «تو توی کدوم تیمی خاله؟» نه اینکه تو طرفدار کدام تیم هستی، تو توی کدام تیم هستی؟!  احساس کردم در آن سرسرای بزرگ با شمعهای معلق توی فضا نشسته‌ام و کلاه گروه‌بندی روی سرم است و هم گیجم و هم مبهوت. من توی کدام تیمم؟ من من کردم چون بعد از این همه سال فن هری پاتر بودن هیچوقت خودم را در هیچ تیمی تجسم نکرده بودم. برای من کتابها، دنیای جذابی بود که از بیرون دنبالش می‌کردم. دخترک اما توی آن دنیا بود. تیم‌اش ه...
Read more

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

- یخچال گریان من

  زن گفت «با همین شال می خوای عکس بندازی؟ شال مشکی ندم؟» صبح شال خاکستری را از ته قفسه کشیده بودم بیرون که شال داخل دفتر پلیس+10 را سرم نکنم. گفتم «نه همین خوبه.» موهایم را چپاندم توی شال و دور صورتم مرتبش کردم. این شال را مادرم سالها پیش از ترکیه برایم آورده، الان کهنه شده ولی خاکستری و پفی بود و من دوستش داشتم. به خاطر مچاله شدن ته قفسه طبعا مثل این بود که از دهان گاو بیرون کشیده باشمش. با این حال فرقی نمی کرد. دیگر قرار نبود یک چیز اجباری، زیبا باشد. این همه سال هم گمانم اشتباه کردیم که هم مدارا کردیم و هم با شالهای رنگارنگ، شکل زیبایی به آن دادیم. باید می گذاشتیم همان چیزی که هست باشد. اجباری. زشت. چروکیده. بی‌اساس و بی‌مورد. عکس را انداختم. اثر انگشت نخواست. لابد توی سیستم داشت. بعد باید می رفتم معاینه چشم که بتوانم موفق شوم و خودم را به ثبت برسانم و گواهینامه رانندگی ام را تمدید کنم. چشم چپم که در مطب اپتومتریست قبلی به چشم عقاب پهلو می زد، یاری نکرد که علامتها را بخوانم. دوباره شدم «رانندگی با عینک» عجیبش ای...
Read more