ناگهان مى بينى پانزده سال گذشته و آن شال سبز روشن را ديگر ندارى

يك - آسمان پشت پرده سياه است و من مى دانم كه ساعت هنوز ٦ صبح نشده، پلكهايم را سفت مى بندم و مى گويم: " من خوابم، خوابِ خواب." بعد فكر مى كنم چه خوابى مى ديدم كه دنباله اش را ببينم. همين كار را خراب مى كند. در شبهايى كه بچه هنوز كوچك بود و هر شب خوابم را هزار تكه مى كرد ياد گرفته بودم دنبال خوابى كه داشتم مى ديدم، نروم. وقتى كه زور مى زدم كه بقيه خوابم را ببينم، خواب از سرم مى پريد و مى رفت به ناكجا. چون سوژه هاى فورى و دم دستى آن روزهايم همه نگران كننده بود ياد گرفته بودم فكر كنم به هرى پاتر. آن شبها اگر بچه امان مى داد هرى پاتر مى خواندم براى بار چندم و حالا كه فكر مى كنم مى بينم چقدر معصوم بودم با مادر بودنم، با هرى پاتر و خوابهاى تكه و پاره ام. آن موقع سى و خورده اى سالگى هنوز تصاحبم نكرده بود. اوائل سى بودم. هنوز جاى سى سالگى آنقدر تازه بود كه نمى فهميدمش. حالا، يك سى و خورده اى ساله سابقه دارم. همانى كه با ژستى اطمينان بخش دست مى گذارد روى شانه دوستانى كه مضطربند و مى گويد: "خوب مى شى!" براى همين است كه ديگر به هرى پاتر فكر نمى كنم. 

دو- پسرم يك لودر را دار زده است. لودر از كركره اتاق آويزان است. پسرم شبها بلند بلند مى خوابد. مثل امير. صداى نفسهاى هردوشان بلند است. امير مى گويد من گاهى توى خواب ملچ ملوچ مى كنم. انگار كه دارم خوراكى خوشمزه اى را يواشكى مى خورم. لودر بيچاره از كركره آويزان است و هنوز هوا آنقدر تاريك است كه شكل جانور ديگرى به نظر مى رسد. از راهرو رد مى شوم و خواب لعنتيى كه داشتم مى ديدم يادم مى آيد.

سه - امير مى گويد: " گوشى را با خودت نبر توى حمام. رطوبت برايش خوب نيست." حرفش را گوش نمى كنم. ديگر توى حمام آواز نمى خوانم به جايش معين را مجبور مى كنم هزار بار برايم بخواند: "اونقدر عاشق مى شم كه ميون اسم تو، توى آسمون عشق رنگين كمون پيدا بشه." ميان اسم من، يعنى بين شى و دا. سرمه اگر بود مى نوشت برايم: شي- رنگين كمان- دا. اما ديگر سرمه نيست. اين است كه چسبيده ام به اين گوشى.

چهار - بعضى وقتها بعضى جمله ها را مى گويم بدون اينكه بهشان اعتقاد داشته باشم. صرفا جمله شايد آهنگ خوبى داشته و ژست خوبى گرفته، مى گويم/ مى نويسمش. همه اش براى اين است كه به طرز مخوفى عاشق كلمه ها هستم و آهنگشان با هم. نه كلمه هايى از جنس شعر. كلمه هايى بيشتر از جنس شعار. ديروز گفتم زن زيبايى را كه خودش مى داند زيباست نمى شود با گفتن اينكه زيباست تحت تاثير قرار داد. چرت محض. زيبايى، خيلى ترسو است و محتاج مدام تاييد شدن. زنهاى زيبا مدام لازم دارند يكى بهشان بگويد كه چقدر قشنگند. حتى ديده ام كه زنها با شنيدن اين جمله قشنگتر مى شوند. عمل و عكس العمل. حالا كه فكر مى كنم مى بينم شايد جمله اى هم كه قبل اين جمله چسباندم كه آهنگشان به هم مى آمد هم چِرت محض بود. فكر مى كنم بايد دست از شعار دادن بردارم و باور كنم كه من هيچ وقت برنارد شاو نخواهم شد و نسلهاى آينده - و حتى نسل خودم- جمله هاى مرا تكرار نخواهند كرد! شعار دادن در شان سى و خورده اى سالگيم نيست.

پنج - نوشيدنى عصر جمعه ام را پيدا كردم: "كاپوچينو" و البته بايد كنارش حتما يك دوست باشد با شال ترجيحا سرخابى و زده باشم بيرون از خانه.

شش - خواب بدى ديدم... كاش يادم نمى آمد.

Popular posts from this blog

◽️روز شانزدهم: اکسپکتو پاترونوم*

دور میز نشسته بودیم چای می‌خوردیم و حرف حیوان خانگی بود. من داشتم از کارهای گربه‌ها می‌گفتم که دخترک با جدیت وارد بحث شد که بهترین حیوان خانگی مار است.  من دختر داشتن را بلد نیستم.  جدیت و اعتماد به نفس و درخشش چشمهایش ذوبم کرد. ادامه داد: «من عاشق مارم چون نماد تیم من مار است.»گفتم: «کدام تیم؟» مادرش جواب داد: «هری پاتر.» به دخترک گفتم: «واقعا توی تیم اسلیترینی؟» که تازه توجه دخترک به من جلب شد.  بقیه صحبت را بدون ما داشتند ادامه می‌دادند. دخترک چندتایی سوال هری پاتری عمیق از من پرسید تا به این نتیجه برسد که لیاقت سوال بعدی‌اش را دارم یا نه. سرآخر تکیه داد عقب و گفت: «تو توی کدوم تیمی خاله؟» نه اینکه تو طرفدار کدام تیم هستی، تو توی کدام تیم هستی؟!  احساس کردم در آن سرسرای بزرگ با شمعهای معلق توی فضا نشسته‌ام و کلاه گروه‌بندی روی سرم است و هم گیجم و هم مبهوت. من توی کدام تیمم؟ من من کردم چون بعد از این همه سال فن هری پاتر بودن هیچوقت خودم را در هیچ تیمی تجسم نکرده بودم. برای من کتابها، دنیای جذابی بود که از بیرون دنبالش می‌کردم. دخترک اما توی آن دنیا بود. تیم‌اش ه...
Read more

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

- یخچال گریان من

  زن گفت «با همین شال می خوای عکس بندازی؟ شال مشکی ندم؟» صبح شال خاکستری را از ته قفسه کشیده بودم بیرون که شال داخل دفتر پلیس+10 را سرم نکنم. گفتم «نه همین خوبه.» موهایم را چپاندم توی شال و دور صورتم مرتبش کردم. این شال را مادرم سالها پیش از ترکیه برایم آورده، الان کهنه شده ولی خاکستری و پفی بود و من دوستش داشتم. به خاطر مچاله شدن ته قفسه طبعا مثل این بود که از دهان گاو بیرون کشیده باشمش. با این حال فرقی نمی کرد. دیگر قرار نبود یک چیز اجباری، زیبا باشد. این همه سال هم گمانم اشتباه کردیم که هم مدارا کردیم و هم با شالهای رنگارنگ، شکل زیبایی به آن دادیم. باید می گذاشتیم همان چیزی که هست باشد. اجباری. زشت. چروکیده. بی‌اساس و بی‌مورد. عکس را انداختم. اثر انگشت نخواست. لابد توی سیستم داشت. بعد باید می رفتم معاینه چشم که بتوانم موفق شوم و خودم را به ثبت برسانم و گواهینامه رانندگی ام را تمدید کنم. چشم چپم که در مطب اپتومتریست قبلی به چشم عقاب پهلو می زد، یاری نکرد که علامتها را بخوانم. دوباره شدم «رانندگی با عینک» عجیبش ای...
Read more