بانوی درون شوهرم

"زن درون من زن کدبانویی ست! خانه دار است، عاشق یخچال تمیز و خانه مرتب است. دلش غذاهای متنوع می خواهد و عاشق ابداع در آشپزی ست! عاشق ترشی و خیارشور و شور و نعنا خشک خانگی ست! نعنا و شوید خشک می کند و از اینکار لذت می برد. شور می اندازد، سس درست می کند! غذا می پزد و سبزی پاک می کند و از همه اینها لذت می برد! کفه مردانه گاهی به او طعنه می زند که این کارها زنانه است ولی چون زن به شدت کدبانویی ست، خیلی باوقار می گوید که این کارها مرد و زن ندارد! دلش کمدهای مرتب می خواهد، خانه خوشبو، لباس های تمیز و غذای گرم و جدید! ادویه ها را می چشد و بدون هیچ ترسی از ادویه های جدید آن ها را امتحان می کند. سبزی های گوناگون را می شناسد و تمام مواد غذایی پخته و خام را بو می کشد، از بو می تواند کیفیت آنها را کشف کند! و کفه مردانه گه گداری بهش طعنه می زند. قد متوسطی دارد و به شدت اهل سلامتی ست، لاغر است و ورزش می کند! به اندامش احترام می گذارد و به شدت مراقب آنهاست!"
*
اینکه شوهر آدم در درونش همچین موجودی کشف کند خودش به اندازه کافی بد هست اما از آن بدتر تضاد این زن درونی با من است.از عاشق خانه و آشپزخانه بودنش بگیریم تا هیکل لاغرش. در این که این موجود هیچ شباهتی به من ندارد شکی نیست. لاغر بودن و اهل ورزش بودنش هم که توهین مستقیم به من است.
*
در پی این افشاگریها من هم مجبور شدم بگردم و مرد درونم را کشف کنم. تازه فهمیدم که من یکی از این مو تیغ تیغیها دارم. از آنهایی که با هنرمندی کامل خودشان را شکل جوجه تیغی در می آورند. عاشق غذاهای آشغالی است و متنفر از آشپزی. تا بتواند چیپس و نوشابه به خندق بلا می ریزد. از میوه خوردن بیزار است و ورزش را توهین به خودش می داند. بزرگترین ورزش زندگیش چت کردن است.( هم با فتحه و هم با کسره روی چ) اگر مجبور شود که آشپزی کند یا کنسرو باز می کند یا نیمرو درست می کند. هنرهایی منحصر به خودش دارد. مثلا می تواند یک قوطی کنسرو در بسته را بسوزاند یا اینکه کاری کند که نیمرو یک هفته ای روی همان ماهیتابه خیس بخورد و آخرش هم کنده نشود.
*
سلطان اس.ام.اس زدن است و عاشق جوک گفتن. تنبل است. لمیدن بزرگترین تفریح زندگیش است. پشت فرمان ماشین که می نشیند یک دستی رانندگی می کند و با آخرین تن صدا موسیقی گوش می دهد و به خانمهای ماشینهای اطراف چشمکهای شیطنت آمیز می زند. جارو، پارو کردن را توهین مستقیم به خودش می داند. با آب تقریبا جوش حمام می کند و نصف روز با حوله حمام می پلکد. موهایش را هفته ای یک بار شانه می کند و دوباره جوجه تیغی می شود. در هیات عجیب و غریبش به شدت احساس راحتی می کند و لبخندهای مستقیمی که مردم به زن معمولیی - که من باشم - می زنند را کاملا به خودش و موجودیت عجیب و غریبش نسبت می دهد.

*

*

*
در مورد زن درونم یا آن زنی که هستم یا باید باشم چیزی نمی نویسم. باشد که رسوایی ما همین جا تمام شود. باز هم آمین!

Popular posts from this blog

◽️روز شانزدهم: اکسپکتو پاترونوم*

دور میز نشسته بودیم چای می‌خوردیم و حرف حیوان خانگی بود. من داشتم از کارهای گربه‌ها می‌گفتم که دخترک با جدیت وارد بحث شد که بهترین حیوان خانگی مار است.  من دختر داشتن را بلد نیستم.  جدیت و اعتماد به نفس و درخشش چشمهایش ذوبم کرد. ادامه داد: «من عاشق مارم چون نماد تیم من مار است.»گفتم: «کدام تیم؟» مادرش جواب داد: «هری پاتر.» به دخترک گفتم: «واقعا توی تیم اسلیترینی؟» که تازه توجه دخترک به من جلب شد.  بقیه صحبت را بدون ما داشتند ادامه می‌دادند. دخترک چندتایی سوال هری پاتری عمیق از من پرسید تا به این نتیجه برسد که لیاقت سوال بعدی‌اش را دارم یا نه. سرآخر تکیه داد عقب و گفت: «تو توی کدوم تیمی خاله؟» نه اینکه تو طرفدار کدام تیم هستی، تو توی کدام تیم هستی؟!  احساس کردم در آن سرسرای بزرگ با شمعهای معلق توی فضا نشسته‌ام و کلاه گروه‌بندی روی سرم است و هم گیجم و هم مبهوت. من توی کدام تیمم؟ من من کردم چون بعد از این همه سال فن هری پاتر بودن هیچوقت خودم را در هیچ تیمی تجسم نکرده بودم. برای من کتابها، دنیای جذابی بود که از بیرون دنبالش می‌کردم. دخترک اما توی آن دنیا بود. تیم‌اش ه...
Read more

- ساکن آسانسور بلوک یک

  از هر 10 باری که سوار آسانسور دفتر می‌شوم، 6 یا 7 بار با مرد مواجه می‌شوم. مرد ریزه میزه و سبزه است و شلوار رسمی و پیراهن مردانه و جلیقه می‌پوشد بدون کت. قدش خیلی کوتاه است و من به راحتی پس کله‌اش را می‌بینم. همیشه یا توی آسانسور است یا توی لابی یا در حال آمدن توی آسانسور یا خروج از آن. دیروز که بعد از قطع برق، آسانسور هنگ کرده بود و راه نمی افتاد داشت جمعیت نسبتا کلافه توی لابی را مدیریت می‌کرد که آرامششان را حفظ کنند. بعد هم که آسانسور بالاخره درست شد، ایستاد و مثل پلیس یکی یکی ملت را چید توی آسانسورها.   گمانم توی آسانسور زندگی می‌کند و بازنشسته است. از آن بازنشسته‌هایی که نمی‌توانند توی خانه بند شوند و هی برای خودشان کارهای از نظر بقیه بی‌معنی می‌تراشند که خانه نباشند. بروند یک عدد نان بخرند مثلا. متاسفانه به من علاقمند شده و هر بار یک دیالوگ غیرضروری را با من شروع می‌کند و من از روی ادب و همسایگی مجبورم جوابش را بدهم با اینکه حوصله ندارم.   یک بار که دید با کلید توی دستم دگمه آسانسور را می‌زنم گفت «چه جال...
Read more

- یخچال گریان من

  زن گفت «با همین شال می خوای عکس بندازی؟ شال مشکی ندم؟» صبح شال خاکستری را از ته قفسه کشیده بودم بیرون که شال داخل دفتر پلیس+10 را سرم نکنم. گفتم «نه همین خوبه.» موهایم را چپاندم توی شال و دور صورتم مرتبش کردم. این شال را مادرم سالها پیش از ترکیه برایم آورده، الان کهنه شده ولی خاکستری و پفی بود و من دوستش داشتم. به خاطر مچاله شدن ته قفسه طبعا مثل این بود که از دهان گاو بیرون کشیده باشمش. با این حال فرقی نمی کرد. دیگر قرار نبود یک چیز اجباری، زیبا باشد. این همه سال هم گمانم اشتباه کردیم که هم مدارا کردیم و هم با شالهای رنگارنگ، شکل زیبایی به آن دادیم. باید می گذاشتیم همان چیزی که هست باشد. اجباری. زشت. چروکیده. بی‌اساس و بی‌مورد. عکس را انداختم. اثر انگشت نخواست. لابد توی سیستم داشت. بعد باید می رفتم معاینه چشم که بتوانم موفق شوم و خودم را به ثبت برسانم و گواهینامه رانندگی ام را تمدید کنم. چشم چپم که در مطب اپتومتریست قبلی به چشم عقاب پهلو می زد، یاری نکرد که علامتها را بخوانم. دوباره شدم «رانندگی با عینک» عجیبش ای...
Read more